•·.·´¯`·.·• "เกาหลีที่รัก": เที่ยวเกาหลีอย่างคนมีสไตล์ •·.·´¯`·.·•

~ *ขอต้อนรับสู่เอ็นทรี่สุดท้ายของเดือนมกราคม 2552 *~

เดือนหนึ่งนี่ผ่านไปเร็วจัง  

สืบเนื่องมาจากปรากฏการณ์สุริยุปราคาวงแหวน เมื่อวันที่ 26 มกราคมที่ผ่านมา

ซึ่งที่ประเทศไทยเราจะเห็นเป็นบางส่วน... สุริยุปราคาครั้งนี้ แตกต่างจากสุริยุปราคาครั้งที่คนไทยได้มีโอกาสชมครั้งที่ผ่านมา (19 มีนาคม 2550 ยังจำกันได้ไหม)

แน่นอนว่า ผม ผู้ที่ชื่นชอบในปรากฏการณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ อย่างสุริยุปราคาแล้ว ไม่มีทางพลาดดูหรอก

เพราะครั้งนั้น ดวงอาทิตย์ ถูกดวงจันทร์บังไปเพียงเสี้ยวเล็กๆ นิดๆ เท่านั้น

อีกครั้งระยะเวลาที่บังนั้นก็สั้นมาก เพียงแค่ 38 นาทีเท่านั้น (นิดๆ เหรอ?)

แต่ครั้งล่าสุดนี้ นานถึงชั่วโมงครึ่งเลยทีเดียว

( อะแฮ่ม! ขอแทรกหน่อยนะคุณ ไอ้สุริยุปราคาเนี่ย ยิ่งสั้นยิ่งดีนะ เพราะหากต้องรอดูนังดวงจันทร์มันกระดื๊บๆ ผ่านฉันเป็นชั่วโมงๆ มันก็คงน่าเบื่ออ่ะนะ โอเคไปล่ะ จะไปตกที่พม่า!)

เอาล่ะ ไม่ว่าดวงอาทิตย์จะว่าอะไรก็ตาม ผมมีความยินดีที่จะนำเสนอชุดภาพสุริยุปราคาที่ตั้งใจเฝ้าถ่ายถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่งเพื่อนำมาแสดงให้ทุกคนครับ จะว่าไป หากนำภาพมาให้ดู และเขียนคำบรรยายเฉยๆ ก็คงไม่น่าสนใจจริงไหม เพราะฉะนั้น...

: เอาล่ะๆ นายจะบอกว่าจะสมมติให้ฉันเป็นคนเล่าใช่ไหม ว่าประสบการณ์น่าเบื่อที่ฉันต้องให้นังดวงจันทร์มาบังฉันเป็นชั่วโมงๆ เพื่อให้ชาวโลกอย่างพวกนายดูสนุกๆ น่ะฮึ! ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชาวโลกถึงชอบให้ตัวฉันถูกบังนัก ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนพวกนาย...

เอาล่ะๆ คุณพูดถูกครับ คุณดวงอาทิตย์ผู้สูงศักดิ์ แต่ก่อนคนโบราณเคยกลัวว่าถ้าคุณถูกบังฉันใด โลกจะถึงการแตกดับฉันนั้น แต่ตอนนี้เราฉลาดพอจนสามารถสำรวจคุณได้ว่ามันไม่ใช่ลางร้ายอะไร เราดูสุริยุปราคาเพราะมันน่าสนใจ อีกอย่างเราสามารถศึกษาหาความรู้ได้จากสุริยุปราคานะ คุณว่าเราทางเดียวไม่ได้หรอก ทีคุณยังส่งรังสีอันตรายมาตั้งเยอะแน่ะ

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ขอเชิญชมได้เลยครับ!

หมายเหตุ: ก่อนอ่านโปรดหยิบแว่นดูดวงอาทิตย์ขึ้นมาสวม เพราะบางภาพอาจเป็นอันตรายต่อดวงตา (และสมอง) ได้!

: เฮ้ย! ทำไมฉันแหว่งวะ!

: นี่สุริยุปราคาไง ปรากฏการณ์ที่ฉันไปบังแก จำไม่ได้เหรอ เมื่อกี้ยังพล่ามไปหยกๆ

: เหรอ นี่นายถ่ายเองป่ะ สวยนี่หว่า! ลายเซ็นนายสวยดีนี่ ทำไงอ่ะ?

: นี่! เขาให้แกพูดเรื่องสุริยุปราคานะ ไม่ให้มาบ่น! ตอนนี้แกเพิ่งเริ่มแหว่งแน่ะ

: อ๋อเหรอ แล้วนี่นายถ่ายยังไงอ่ะ? ถ่ายผ่านแว่นกันแดดเหมือนครั้งที่แล้วอ๊ะเปล่า

: เขาเรียนแว่นกั้นแดดย่ะ! อันที่จริงเขาถ่ายผ่านฟลิมเอ๊กสะเร ต่างหาก...

(เอ่อ...ดูเหมือนว่าดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์จะให้ข้อมูลผิดไปสักหน่อย อันที่จริงผมใช้แว่นสุริยะ หรือแว่นดูดวงอาทิตย์ ซี่งสมาคมดาราศาสตร์ไทยเป็นผู้ผลิตขึ้น เป็นอุปกรณ์สำหรับดูดวงอาทิตย์ที่ดีที่สุดในประเทศไทยในตอนนี้ครับ

รูปบนถ่ายผ่านแว่นสุริยะ เราจะเห็นแต่ดวงอาทิตย์เท่านั้น แต่รูปล่างถ่ายผ่านแว่นกันแดด ช่วยกรองแสงไม่ให้เจิดจ้าเกินไป เราจึงเห็นเมฆสวยๆ ไงครับ)

: โอ้! ช่างเจิดจ้า ตัวฉันหรือนี่! ช่างสวยงามจริงๆ

 : อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ยัยอาทิตย์! รูปสวยๆ นี่ขึ้นอยู่กับฝีมือของคนถ่ายต่างหากย่ะ แกก็แค่ก้อนพลาสมาเรืองแสงได้เท่านั้นแหละ!

: แหม! แกก็เป็นก้อนหินแห้งแล้งงี่เง่าเท่านั้นแหละย่ะ นี่ถ้าไม่ได้แสงจากฉัน คนบนโลกไม่มีทางเห็นแกหรอก และถ้าไม่มีฉัน โลกก็จะแห้งแล้ง ไร้ชีวิต เป็นดาวตายซากธรรมดาไม่ต่างจากดาวบริวารดวงอื่นของอัลฟา สิงโต เพื่อนฉันหรอก...

: เมิงพล่ามอะไรอยู่น่ะ เขาให้มาพูดเรื่องอะไรก็กลับไปพูดเรื่องนั้นไป ไม่ต้องมาพาดพิงข้าเลย! ตอนที่พวกแกเล่นกลกันอยู่น่ะ คนเกือบ 1 ใน 6 ของโลกกำลังดูแกสดๆ กันอยู่นะ ฉันก็ภาวนาให้พวกแกรีบๆ บังกันซะ ตอนนี้คนไทยประมาณร้อยละ 10 กำลังรออ่านพวกแกพูดอยู่เช่นกัน รีบๆ ซะ เบื่อ!

(เอ้า! มีโลกเข้ามาแจมด้วย จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปเนี่ย? ) 

: นี่น่าจะเป็นตอนที่ฉันบังแกลึกที่สุดนะ 

: นั่นสินังจันทร์ เพราะภาพนี้เป็นภาพที่ถ่ายฉันได้สวยที่สุด ฉันดูเหมือนปากที่กำลังหัวเราะ ดูจากรัศมีอันเจิดจ้าของฉันในภาพนี้ก็รู้เลย...ว่าเป็นตอนที่ฉันสวย-ที่-สุด

: ยังหลงตัวเองอีกเรอะแก ที่ฉันบังแกนี่ไม่ทำให้แกหลงตัวเองน้อยลงเลยรึไงยะ! ฉันว่าดูกลับด้านแกดูเหมือนปากของคนที่กำลังร้องไห้นะ

: ชิ! แกก็หลงตัวเองเหมือนฉันน่ะแหละ! ฉันล่ะเบื่อจังที่ต้องโดนแกบังเนี่ย!

: ฉันบังแกมาสิบล้านหนแล้ว ฉันยังไม่เบื่อเลยแก ฉันชอบที่ได้หันหน้ามองภูมิประเทศอันสวยงามของโลกมาตั้งสี่พันหกร้อยล้านปี ดีนะที่ฉันถูกแรงดึงดูดของโลกให้หันหน้าเข้าหามันตลอดล้านปีหลังเนี่ยฉันเลยไม่ต้องดูความริษยาบนพื้นผิวของแก!

: นี่แกด่าฉันเหรอ!!!

: เออ! ฉันด่าแก! นัง...

: แน่จริงก็เหวี่ยงตัวมาสู้กับฉันสิยะ ฉันจะเผาแกให้เป็นฝอยทองไหม้เลยทีเดียว!

 : อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

: นี่เมิง!..

: เงียบ!

: .... 

: ภาพนี้สวยดี ใช้ศิลป์มากมั้ยเนี่ย?

: ไม่มีอะไรมากหรอกมั้ง แต่ก็สวยดีละ คิดได้ไงเนี่ยให้กิ่งไม้บังยัยอาทิตย์ นี่ถ้าให้ตรงปลายแตะพอดีจะสวยมากเลยล่ะ

: เออ ในที่สุดพวกแกก็พูดอะไรดีๆ ได้กับเขาสักที

: ปิดรอยปริเปลือกโลก (ปาก) ของแกไปเลย ไปรอแตกในปี 2012 เหอะ 

: ว้า! หนึ่งชั่วยามผ่านไปเร็วจัง ฉันต้องปล่อยแกไปแล้วเหรอเนี่ย!

: ว้า! จะหมดคราสแล้วเหรอเนี่ย กำลังสนุกเชียว ฉันในยามเย็นนี่ก็สวยเนอะ

: ตอนฉันถูกเรียกว่าพระจันทร์ยิ้มฉันก็สวยนะ มีแสงโลกมาตกบนตัวฉันด้วย

: เงียบไปเหอะ วันนี้วันของฉัน ไม่ใช่วันของแก!

: โอ้! ไม่นึกว่าตอนฉันฉายแสงอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าที่แดงก่ำจะสวยขนาดนี้ 

: เงียบ! ฉันกำลังดูตอนที่แกจะออกจากคราส วินาทีเด็ดเลยล่ะ

: ตึกสองหลังนั่นสวยจังเลย แม่ปลื้ม!

: ทำไมช่วงนี้มีแต่ภาพตอนฉันออกจากคราสล่ะ!

: คนถ่ายชอบมั้ง ใครจะไปรู้

: อ้าว! ก็ฉันชอบนี่ ตอนนี้แกเดินออกจากฉัน แสงกลบทับความสวยของฉันไปเสียหมดเลย

: ไหนแกบอกว่าไม่ชอบให้ฉันบังไง นี่แกหลงตัวเองยังไม่พอ ยังพ่วงนิสัยกลับกลอกมาจากนักการเมืองบางคนมาด้วยหรือเนี่ย!

: ลุ้นวุ้ย!

: จะหมดคราสแล้ว ฉันกำลังจะตกพอดีด้วย! โอ๊ย! ทนไม่ไหวแล้ว ออกเร็วๆ เหอะ

3

..

..

..

2

..

..

1

.

.

.

: โอ้โฮๆๆ ออกจากคราสแล้วเว้ย! สวยจริงๆ น้ำตาแทบไหลแน่ะ

: อู๊ย! แค่นี้เสียใจไปไยยะ แกจะน้ำตาไหลได้ยังไง้! ขนาดแหล่งน้ำแกยังไม่มีเลย!

: แล้วทีแกล่ะ! มีน้ำตาเหรอยะ ทำยังกับแกร้องไห้เป็นยังงั้นแหละ ถึงแกมีมันก็ระเหยแห้งไปก่อนล่ะ!

: ต๊าย! นี่แกด่าฉันอีกแล้วเหรอ วอนหาที่ไหม้ใช่ไหมแก!? 

: อู๊ย! อยากด่าแกเป็นชาติแล้วย่ะ อ้อแก! วันที่ 22 กรกฎาฯ ปีนี้เนี่ย จะเกิดสุริยุปราคาบางส่วนอีกครั้งในตอนเช้าของไทยนะ ระหว่าง 7.00 - 9.00 น. อย่าลืมซะล่ะ

: รู้ไปหมดเลยนะยะแก!

: แล้วก็จะมีจันทรุปราคาที่ฉันจะได้เป็นที่จ้องมองของชาวโลกในวันที่ 9 กุมภาฯ 7 กรกฎาฯ 6 สิงหาฯ และ 1 มกราฯ ปีหน้าอีกแน่ะ!

: เออ! พอเหอะย่ะ เขาไล่แล้ว ฉันต้องไปส่องแสงที่อีกซีกโลกหนึ่งจะไม่ทันอยู่แล้ว อย่าลืมค่าจ้างล่ะนายช่างภาพตัวแม่เอ๊ย...

แล้วเอ็นทรี่ก็จบลงด้วยดี หวังว่าคนอ่านคงจะแน่นเหมือนเดิมนะครับ ไม่รู้ทำไมช่วงนี้ผมจึงคลอดเอ็นทรี่ออกมาตอนดึกทุกทีเลยนะ จะดึงกระแสนิยมลงหรือเปล่าเนี่ย  

สำหรับวันนี้ต้องลาไปก่อน ราตรีสวัสดิ์ครับ!